บทที่ 2 Daddy ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อ

บทที่1

ชิชาขับรถพาฉันมายังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านหรูชื่อดัง ทันทีที่รถแล่นผ่านประตูรั้วเข้ามา ฉันก็อดมองสำรวจสองข้างทางไม่ได้ ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่บ้านตรงหน้า แค่เห็นตัวคฤหาสน์จากด้านนอก ฉันก็ตาโตจนแทบถลน อ้าปากค้างด้วยความตะลึงไปแล้ว

ขนาดข้างนอกยังอลังการถึงขนาดนี้ ถ้าได้เห็นข้างในจริง ๆ จะหรูหราขนาดไหนกันนะ?

"บ้านหลังนี้ราคาเท่าไหร่วะเนี่ย"

ชิชามองสำรวจตัวบ้านแล้วเอ่ยขึ้นมา บ้านหลังอื่นในหมู่บ้านนี้ว่าหรูหราราคาแสนแพงแล้ว แต่เทียบกับหลังนี้ไม่ติดเลยสักนิด

ประตูรั้วบ้านเปิดออกด้วยรีโมต ชิชาเหยียบคันเร่งเข้าไปด้านใน จอดเทียบกับประตูบ้าน คุณผู้หญิงของบ้านอย่างคุณป้าอร ยืนยิ้มแย้มรออยู่ ฉันและชิชาเปิดประตูลงไป

"สวัสดีค่ะ"

"สวัสดีจ้ะ กินอะไรมาหรือยัง"

"เรียบร้อยแล้วค่ะ"

ฉันมองเข้าไปด้านใน แค่ราวบันไดขึ้นชั้นสอง ก็คงแพงกว่าบ้านฉันทั้งหลังแล้วล่ะ แม่เจ้า! อะไรจะปานนี้เนี่ย

"ดีเลยจ้ะ จะได้เริ่มงานเลย เดี๋ยวหนูมิลค์ไปที่บ้านตานนท์เลยนะ เพราะว่าตานนท์จะต้องไปที่บริษัท เดี๋ยวจะคลาดกันเสียก่อน"

คุณป้าอรเอามือดันหลังฉันมีที่รถเก๋งสีดำ อะอ้าว! ยังไม่ได้เข้าไปสำรวจด้านในเลย อยากเห็นความหรูหราข้างในบ้านจะแย่

ชิชาเองก็หน้าเหวอที่อยู่ ๆ ต้องรีบร้อนไปแบบนี้ เธอยกมือขึ้นโบกลาฉัน ก่อนจะหันไปสวัสดีคุณป้าอร แล้วขึ้นนั่งรถตัวเอง

ส่วนตัวฉันขึ้นรถที่คุณป้าอรดันมา คุณลุงคนขับขึ้นประจำที่ รถคันหรูเคลื่อนตัวมาจอดที่บ้านหลังหนึ่ง อยู่ท้ายหมู่บ้าน

บ้านเดี่ยว 2ชั้น หลังใหญ่ สนามหญ้าเขียวสะอาดสะอ้านจนน่าล้มตัวลงนอน ฉันลงจากรถด้วยความตื่นเต้น แล้วเดินตรงเข้ามาด้านใน

คุณลุงคนขับเอากระเป๋าเสื้อผ้าของฉันเข้ามาวางไว้ให้ที่หน้าประตูบ้าน

"สู้ ๆ นะครับ ขอให้คุณทำงานไปนาน ๆ นะครับ"

คุณลุงฉีกยิ้มเห็นฟันครับ 32ซี่ ก่อนจะรีบวิ่งแจ้นกลับไปที่รถ

"ดะ เดี๋ยวค่ะลุง"

ไอ้ที่พูดเมื่อกี้ ฟังดูทะแม่ง ๆ จังเลย ฉันชักเริ่มกลัวแล้วนะ ดูเหมือนกับว่าจะมีอะไรที่ทำให้ฉันทนทำงานไม่ได้งั้นแหละ ไม่รู้เจ้านายคนนี้ฤทธิ์เยอะหรืออย่างไร แต่ก็ทำเอาหวั่นใจจนไม่อยากจะก้าวเข้าไปแล้วล่ะ

ฉันเลื่อนสายตามองออกไปที่หน้าประตูรั้ว เห็นรถชิชาจอดอยู่ ก็ช่วยให้ฉันอุ่นใจขึ้นมานิดหนึ่ง

"ใครโวยวายอะไร"

เจ้าของบ้านเดินบ่นออกมา เขามาหยุดยืนตรงหน้าฉัน

คนตรงหน้าตัวสูงราว 180เซนติเมตร จมูกโด่ง ปากหยักได้รูป รูปร่างดีทีเดียว เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาสวมไม่สามารถปกปิดกล้ามแขนนั้นได้ กล้ามแขนยังใหญ่ขนาดนี้ แล้วอย่างอื่นล่ะ

ฉันสะบัดหน้าเบา ๆ ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดหื่นกามแบบนี้ นาน ๆ จะได้เจอผู้ชายที่ตรงสเปกสักทีก็ดันติดตรงที่สถานะเจ้านายกับลูกจ้าง

อายุอานามของเขา น่าจะราว 30ปี เขาดูสมาร์ต เท่ห์ และเต็มไปด้วยความอบอุ่น นั่นยิ่งทำให้ฉันหลงใหลในตัวเขา

"นี่สินะ Daddy ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อ"

ฉันมองสำรวจเขาแล้วก็เผลอพึมพำออกมา โชคดีที่พูดไม่ดังมาก เขาเลยไม่ได้ยิน

เขาเองก็กำลังมองสำรวจหน้าตาและเรือนร่างฉัน ฮึฮึ สนใจฉันล่ะสิท่า ถ้าได้สามีเป็น Daddy คนนี้ มิลค์พร้อมพลีกายเลยค่าาา

ฉันยกมือขึ้นใช้นิ้วชี้เกี่ยวพันปลายผม แสร้งหันหน้าไปทางอื่น ทำทีว่ากำลังเขินอาย

"นี่เมียน้อยคนอื่นนิ ออกจากบ้านฉันไปเลยนะ เดี๋ยวนิสัยแย่ ๆ ของเธอจะมาแปดเปื้อนลูกสาวฉัน"

ฉันหันขวับกลับมามองอีกฝ่ายที่กำลังยืนเท้าเอว คิ้วขมวดเข้าหากัน หน้าตาไม่สบอารมณ์ที่มีฉันยืนอยู่ตรงนี้

"ฉันไม่ไป ฉันรับเงินจากแม่คุณมาแล้ว ยังไงฉันก็อยู่"

ฉันเชิดหน้าคว้ากระเป๋าแล้วเดินตรงเข้ามาในบ้าน ก่อนจะวางลงเพราะไปต่อไม่ถูก นอนห้องไหน อะไรยังไงก็ไม่รู้

"นี่ เธอไม่มีสิทธิ์เข้าบ้านฉันนะ ออกไปซะ!!!"

"ไม่ไป ก็บอกแล้วไงว่ารับเงินมาแล้ว"

ฉันเดินย้อนออกไปหน้าบ้าน ลากกระเป๋าอีกใบเข้ามาวางกองรวมกัน

"เธอนี่มันหน้าด้านตามที่เขาด่ากันจริง ๆ "

โอ้โฮ!!! ไอ้ ๆ เถียงไม่ออกเลย ไม่รู้จะขุดคำไหนขึ้นมาสู้กับเขาเลยจริง ๆ

เอ๊ะ แต่ถ้าเถียงสู้ไม่ได้ งั้น...

"ให้ฉันนอนห้องไหน"

ก็หน้าด้านหน้าทน ตีมึนแบบที่เขาบอกนั่นแหละ รับเงินค่าเทอมมาจากคุณป้าอรแล้วยังไงฉันก็ต้องอยู่ที่นี่ให้ได้

"ไม่มี! ฉันไม่เคยต้องการให้มีพี่เลี้ยงลูกฉัน ดังนั้น ที่นี่ก็ไม่มีที่พักให้"

"ถ้างั้นฉันนอนห้องเดียวกับคุณก็ได้ คุณนอนห้องไหนล่ะ อยู่ชั้นสองเนอะ"

ฉันดันที่ลากกระเป๋าลงแล้วยกขึ้นบันไดแทน แต่เจ้าของบ้านรีบวิ่งมาแย่งกระเป๋าไว้

"นี่คุณ อย่าดึงแบบนี้เดี๋ยวฉันตกบันได"

"เธอไม่มีสิทธิ์ขึ้นไปบนนั้น"

"ทำไมฮะ!"

ฉันหยุดยื้อแย่งกระเป๋ากับเขา เพราะกลัวตัวเองจะตกบันไดลงไปเสียก่อน

"หรือว่า..."

ฉันยกยิ้มที่มุมปาก แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อที่กำลังย่นคิ้วเข้าหากัน

"หรือว่าคุณกลัวจะหลงเสน่ห์ฉันอะ"

ฉันกระพริบตาปริบๆ ใส่เขา แต่อีกฝ่ายกลับกรอกตาไปมาด้วยความรำคาญ

"ผู้หญิงแบบเธอเนี่ยนะ น่าหลงตรงไหนอะ"

ไม่พูดอย่างเดียว เขาทำหน้าสะอิดสะเอียดราวกับว่ารังเกียจฉันมาก

"กลัวจะแพ้ต่อความสวยเซ็กซี่ของฉันก็ว่ามาเถอะ ระวังนะคะ สักวันคุณจะได้ฉันเป็นเมีย!"

"เหอะ สภาพแบบนี้อะนะ ฉันใช้มือดีกว่า"

ว๊ากกก ปากร้าย ร้ายมาก ไอ้บ้า! ฉันจะรับมือกับปากเขาได้ไหมเนี่ย

ฮึ! ฉันปล่อยมือออกจากกระเป๋า แล้วหันหลังให้เขาเดินหนีขึ้นมาที่ชั้น2 ของบ้าน ท่ามกลางเสียงเรียกของเจ้าของบ้าน

"นี่เธอ ฉันบอกว่าอย่าขึ้นมา ทำไมไม่ฟัง"

เขากระชากแขนฉันจนร่างฉันปลิวไปชนกับลำตัวเขา

"ฮั่นแน่ อยากแนบชิดก็บอกกันดี ๆ ดิ"

"ไม่ตลกนะ"

เขาบีบแขนฉัน จนความเจ็บแล่นเข้ามา แต่ฉันก็ไม่สนใจ และมองสำรวจที่ชั้นนี้ มี 6ห้องนอน แล้วก็มาบอกว่าไม่มีห้อง

"ขอบคุณที่ยกกระเป๋ามาให้นะคะ ฉันนอนห้องไหนล่ะ"

ข้างกายเขามีกระเป๋าของฉันตั้งอยู่ เขาคงเผลอตัวยกขึ้นมาด้วยนั่นแหละ